اشعار

مدارا نه! ترّحم نه! بزن بشکن دل شب را            بزن آنگونه که زد حیدر کرّار مرحب را

به شهر موش‌ها موشک بزن؛ بی‌شک تو پیروزی            بتازان بر تن آلـودۀ این قـوم مَرکـب را

برادر جان بزن از بیخ و بن نابود کن، له کن            بساط تارهای عنکبوت و نیش عقرب را

بزن با نام یا زهرا؛ بزن با ذکر یا حیدر            که داری پشت سر هردم دعای خیر زینب را

بگو که پرچم شیر خدا بالاست تا محشر            فرو کن توی گوش نحس این اوباش مطلب را

برای محو ظالم بی‌قراری کن، تلاطم کن            بزن آری که مهدی می‌خرد این تاب و این تب را

خروش ذوالفقار و بارش سجـیل می‌آید            طنـین آیـه‌هـای عـادیـات و فـیـل می‌آید

عذابی که خدا می‌گفت نازل می‌شود هر شب            بـلای آسـمـانـی بـر سـر قـابـیـل می‌آیـد

دعای کودکان غزه این شب‌ها اثر کرده            صدای انـفـجار از قـلب اسرائیل می‌آید

خلیج فارس در خود غرق خواهد کرد ناوش را            ببین! فرعون با پای خودش تا نیل می‌آید

سرانجام ستمکاران چه خواهد بود جز آتش؟            بیا و گوش کن؛ صوت خوش ترتیل می‌آید

«سَنُلقي فی قلوبِ [الکافرینَ] الرعبَ»* را بنگر            به قصد جانشان وقتی که عزرائیل می‌آید

به دنیا فکر کن بعد از سقوط دولت جعلی            به آن صلحی که با نابودی این ایل می‌آید

خدا گفته زمین میراث پاکان است در آخر            یقین دارم کسی از نسل اسماعیل می‌آید

* سَنُلقى فى قُلُوبِ الَّذينَ كَفَروا الرُّعبَ بِما اشرَكوا بِاللَّهِ ما لَم يُنَزّل بِهِ سُلطنًا ومَأوهُمُ النّارُ وبِئسَ مَثوَى الظلِمين

سوره آل عمران، آيه ۱۵۱

بیشه خالی نیست ای کفتار؛ شیران را ببین            حمله کردی؟ پاسخِ شیرانِ غُرّان را ببین

ناو آوردی، رجز خواندی که طوفان می‌کنی؟            گاوِ حیران مانده در چنگالِ شیران را ببین

جنگ را آغاز کردی از حماقت، از غرور            ما رقم خواهیم زد؛ بنشین و پایان را ببین

جـنگِ احـزابی عـلیه ما به راه انداخـتی            بعد از این تدبیرِ جنگِ قومِ سلمان را ببین

هفته‌ها از جنگ طی شد؛ مانده‌ای در گِل، ولی            مردمِ سرزنـده و پرشـورِ ایران را ببین

سیلیِ جانانه از مردانِ میدان می‌خوری            پشتِ این مردانِ در میدان، خیابان را ببین

«وَأَعِدّوا» با تمامِ قـوّت، ای سیّدِ مجید!            عزمِ ما، دستِ خدا، اعجازِ قرآن را ببین

تا قـلـه بـیا کم شدن فـاصله حـتـمی‌ست            افـراشتن بـیـرقت ای قـافـله! حتمی‌ست

رزمنده اگر سخت‌ترین لحظۀ جنگ است            سرسخت بمان طی شدن مرحله حتمی‌ست

شـب می‌رود و می‌رسد از راه سـپـیـده            خاموشیِ تدریجیِ این چلچله حتمی‌ست

از قـدرت هر مـوشک ایـران بهـراسید            ای کاخ‌نـشینان جهان! زلزله حتمی‌ست

بـا نـصـرُ مـن الله اگـر مـوشـک فـتـّاح            بر کارِ شیاطین بدهـد فیصله حتمی‌ست

شـش‌ماهه عـنایت بکـند کار تـمام است            نابودیِ امثال تو ای حـرمله! حتمی‌ست

فـرمـایـشِ سـیـد عـلـی خـامـنـه‌ای بـود:            پیروزیِ اسلام در این غائله حتمی‌ست

خبر: پرواز "حق" تا آسمان مسجد الاقصی            خبر "انا فَتَحْنا" بود و "سُبحانَ الَّذی أسرا"

خبر "الله اکبر" بود بعد از شادی مردم!            و حـیـرت بود با چـندین زبانِ زندۀ دنیا

خبر مشق شبی از درس طهرانی مقدم بود            که از آن کودک من می‌نویسد بارها املا

خبر موشک به موشک زد به گوش غاصبان سیلی            سپس یک خواب راحت شد به چشم کودکی تنها

ابابیل است آری، سیل سجیل است می‌بارد            قرائت می‌کند آیات نصر و فجر را یکجا

شکستْ آن طبل تو خالی، رژیم جعل اشغالی            شکستْ آن گنبد پوشالی و آن کاغذ یک لا!

شما ای قوم نفرین زادۀ بدعهـد نافرمان            نمی‌گیرید در "ارض مقدس" تا ابد سکنا!

شما دیروز پیغمبرکش و امروز کودک‌کش            جهان دید از شما "يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا" را

که می‌گفتید دستان خدا بسته‌ست؟! با وحشت            نگه دارید هان! انگشت حیرت در دهان حالا!

از این پس مرگتان نزدیک‌تر شد؛ گوش بسپارید            خبرهای جدیدی می‌رسد امروز یا فردا

نه فرعون و نه نمرود و نه این دلقک، نمی‌ترسیم            که ما مردان پیکاریم از این مردک نمی‌ترسیم

اگر ایمان قرین ما شود «اَعلون» ما هستیم            یقین داریم بر قول خدا، بی‌شک نمی‌ترسیم

بترسید از جوانانی که از مردن نمی‌ترسند            که دست ماست روی ماشهٔ موشک، نمی‌ترسیم

ببـیـن تـیغ عـلی‌ابن‌ابی‌طالـب دودم دارد            ز شیطان بزرگ و خائن کوچک نمی‌ترسیم

بپرسید از پدرهاتان که ترس از شیعه یعنی چه؟            چه نامی گشته بر دیوار خیبر حک؟ نمی‌ترسیم

چه خواهد شد؟ هرآنچه او بخواهد می‌شود، آری،            خدا با ماست، شن‌های طبس مدرک؛ نمی‌ترسیم

فتح خارک یا هرمز؟ وه چه خوش‌خیالی‌ها!            پـوزه‌تان مگر دارد میل خـاک‌مالی‌ها؟

از هجـوم کـفـتاران بیـشه را نتـرسانید            دیده قرن‌ها این شیر از شما، شغالی‌ها

قـبرتـان مـهـیـا شد در سـواحـل ایـران            مثـل انـگـلـیـسـی‌ها، مثـل پـرتـغـالـی‌ها

در جنوب این خاک است بی‌شمار دلواری            بی‌شمار کوچک‌خان در صف شمالی‌ها

ابلهـان! بپـرهـیزید از قـیاس ما با غیر            با شـیـوخ دوزاری با دوروزه والـی‌ها

شیـخ را بگـو بـاشد در پـی شـتـربـانی            در نبود نفـت آمد فـصل خـشکـسالی‌ها

بر سر شما سجیل هم به کـام‌تان زقـوم            می‌شود خـلـیج فارس با هـمه زلالی‌ها

پس چرا نمی‌آئـید سوی ساحـل ایـران؟            مرگ، زیر پاهـاتان پهـن کرده قالی‌ها

بیـرون بیـاورید سر از دخـمه‌هـایـتان            قومی که از هراس نمور است جایتان!

با من بگو که هـیـمنۀ آهـنین چه شد؟!            پیچیده زیر گـنـبدتان ضجـه‌هایتان...!

دنیا دوباره دیده به چشمان خود، که نیست            چـیزی به غـیر "بادِ هـوا"، ادعـایـتان

مانند "مـوشِ آب کـشـیده" گـریـخـتـند            فـرمـانـدهـانِ بـزدلِ یـک لا قـبـایـتـان

ما نسل حـیـدریم و سوی خـیـبر آمدیم            از ریـشـه مـی‌کَـنـیـم اسـاسِ بـنـایـتـان

زخمی زدید اگر چه؛ ولی خوب بنگرید            حالا نـشـسـتـه مـادرتـان در عـزایـتان

ما قـومِ وعـده‌هـای خـدائـیم؛ صـادقـیم            با دست مـا نـوشـتـه شود انـتـهـایـتـان

نگاهم در نگاه تو طنین‌اندازِ ایمان است            بگو از هرشبِ حمله، بگو که وقت طوفان است

بگو وقت جهاد است و کسی در خانه ننشیند!            وطن، امروز محتاج همین سیل خروشان است

جهادی که به هر مرد و زن و پیر و جوان واجب            جهادی که به حکمِ آیه‌های فتح قرآن است

چه می‌جویی؟ خدا؟ با ماست او، اینجاست این شب‌ها            چه می‌جویی؟ همه تاریخ با ما سربداران است

اگر عشقی‌ است در ما، نذر راه روشن فردا            اگر جانی است، آن جان خون‌بهای نصرِ ایران است

بیا ای لشکر پاکان! بیا ای جانِ تو ایران!            شلمچه، فکه و فتح‌المبینِ ما خیابان است

قسم به گـریه‌های نیـمه‌شب‌های طلائـیه            بدان ما برنمی‌گردیم! این راه شهیدان است!

به یاد جـبهـه‌‌ها بستـیم سربند علی مولا            بگو با ما بیاید باز هرکس مرد میدان است

خبر دهید به شیطان که بی‌عدد شده‌ایم            و راه مـحـو تـلاویـو را بـلـد شـده‌ایـم

دلاورانِ سـتـم‌سـوز خـطـّۀ خـورشـیـد            برآمـدنـد به خـون‌خـواهی امـام شهـید

بر آن شدند که این بار لشکر انگیزند            و پـایـه‌هـای تـلاویـو را فـرو ریـزنـد

بگو به لشکر فرعونِ غرقِ نخوتِ خویش            که کرکسان تو کاری نمی‌برند از پیش

عصای شعله به صهیون رسیده «فَانفَجَرَت»            تبارک الله از این اقتدار، از این عظمت

هلا بـتـرس! از آزادگـان پـیـرِ خـمین            ز بانگ هر شب این ملت امام حسین

اگرچه خیبر و سجیلمان همیشه رهاست            سلاح ما همه تسبیح حضرت زهراست

سلاح شیعه همین بوده در تمام مسیر            همین دم صلوات است و غرّش تکبیر

که ما جماعت نوریم و جمعتان ظلمات            و روی سازشمان نیست با شما، هیهات!

به حرمت همۀ کودکان غرق به خون            بلند می‌شود آواز «مرگ بر صهیون»

بگو که «فتح» به گوش سکوت خوانده شود            مگر که فاتحۀ عـنکـبوت خوانده شود

شب است و ضربۀ تیغ علی‌ست در شب قدر            و ردّ نور قـدم‌های مصـطـفی در بدر

اگرچه باز فـدا می‌شود حـسیـن زمان            عزا مگیر و به گوش جهان حماسه بخوان

اگر چه فـرق عـلی زمـانه مُـنـشق شد            عزا مگیر که رؤیای حق محـقـق شد

هلا سپاهِ کـمانگـیرِ مردِ جان بر کف!            نشان بگیر! فدایت شوم، بزن به هدف!

بزن که بارشِ تـیرِ ستاره دیدنی است            بزن که شیون صهیون دوباره دیدنی است

بزن که شعـلۀ فـانوسِ غـزه برخـیـزد            مگر به عزم تو قـقنوسِ غزه برخیزد

بزن که «فتح» به گوش سکوت خوانده شود            بزن که فاتحۀ عـنکـبوت خوانده شود

نمی‌تـرسـیم ما از داغ‌هـا و تـلخـكـامی‌ها            نمی‌ترسیم ما از های و هوی این حرامی‌ها

برای ما كه معلوم است حقه بازی این‌ها            نمی‌تـرسیم هرگـز از تـرقـه‌بـازی این‌ها

نمی‌ترسیم از دشمن، ز تهدید و ز تحریمش            اگر دریای خون باشد، نمی‌گردیم تسلیمش

نمی‌ترسیم از آتش، كه ما از نسل زهرائیم            و قطره قطره قطره از پی هم، موج دریائیم

كه ما حقیم و هرگز از كف باطل نمی‌ترسیم            شهادت افتخار ماست، از قاتل نمی‌ترسیم

نمی‌خواهیم سازش را و از چالش نمی‌ترسیم            كه ما از داعش و از بدتر از داعش نمی‌ترسیم

بترسید از دمی كه خون به رگ‌هامان به جوش آید            همان روزی كه دریای تشیع در خروش آید

بترسید از همین بغضی كه عمری در گلو داریم            بترسید از شهادت، چون كه آن را آرزو داریم

بترسید آری آری چون كه ما از نسل طوفانیم            و طومار شما را عاقبت در هم بپـیچانیم

كه ما از غصه‌هامان قصه‌ای بشكوه می‌سازیم            ز سرهای شما تا آسمان‌ها كوه می‌سازیم

چه پیروزی، چه مرگ، آل علی خوشبخت خواهد بود            بدانید انتقام ما ز دشمن، سخت خواهد بود

بدان بیت المقدس عاقبت آزاد خواهد شد            بقیع آن روز با عشق علی، آباد خواهد شد

امروز جهان تشنۀ یک فتح جهانی‌ست            تاریخ در اندیشۀ یک خـانه‌تـکانی‌ست

با لطف خدا موقع پیکـار بزرگ است            در پنجۀ شیران عـلی، گلۀ گرگ است

هر کس که حمایت کند از ظالم و جانی            نـابـود شـود بـا دَم این شـور جـهـانـی

مـاه رمضان ماه دعـا، ماه صیام است            با لطف خـدا کار سـتـم‌کـار تمـام است

تنها نه که یک جمعۀ آن جمعۀ قدس است            هر جمعۀ ماه رمضان جمعۀ قدس است

سید عـلـی خـامـنـه‌ای جِـلـوۀ ماه است            گـفـتار حکـیـمـانۀ او نـقـشـۀ راه است

با لطف خدا مهـلت صهـیون به‌سر آید            از مـرگ تـلاویـو بـه‌زودی خـبـر آیـد

با موشک خیبرشکن و موشک سجیل            برچـیـده شود نامۀ صهـیـون به‌ ابابـیل

از هر طرفی بر تن صهیون شرر افتاد            با آل عـلـی هر که در افـتاد، ور افـتاد

هـمـيـشه بـازی دنـيـا هـمـين نمی‌مـاند            بساط غصب در آن سرزمين نمی‌ماند

به خويش آمده دنيا، زمان بيداری‌ست            اسير جهل، جهان بيش از اين نمی‌ماند

زمين، به گفتۀ قرآن -كه نيست غير از حق-            هميـشه در كـف مستـكـبـرين نمی‌مـاند

برای عـبـرت دنـيا نـوشـته شد تـاريخ            چـنان نمـانـده و هرگز چـنين نمی‌ماند

هزار زخـم به فـرمـاندهـان اگر بزنـند            چه بـاک؟ قـافـله بی‌جـانـشين نمی‌مـاند

به مادری كه جوانش شهيد گشته، قسم            كه شهر قـدس، يهـودی‌نـشين نمی‌ماند

نگاه كن كه جهان يک‌صدا فلسطين است            امـام گـفـته و حـرفـش زمـين نمی‌ماند

آسمان را، خاک را، گودِ جهنم می‌کنیم            قـاتل خـورشید را با گور همدم می‌کنیم

نیست حاجت به معاد و آخرت، که بهر‌ او            در همین دنـیا جـهـنم‌ را فـراهم می‌کنیم

عید ما را گر عزا کرده‌ست دشمن، باک‌ نیست            ما تـمـام سـال را مـاه مـحـرم می‌کـنـیـم

یک نفس آرام نه، یک ضربه بی‌فرجام نه            هر زمان آتش به‌پا از سوز این غم می‌کنیم

گر که تردیدی‌ست عزرائیل را از قتلتان            ما به ضرب تیغ خود او را مصمم می‌کنیم

ما به سوی مرگ می‌تازیم پاکوبان، ولی            جان دیوان را به خود اینجا مقدم می‌کنیم

تاج‌داران شهـادت را سر تـسلـیم نیست            پیش تو‌ ای دیو! پنداری که سر خم می‌کنیم؟

در دلت سودای عالم بود؟ کودک‌خوار پیر!            ما تو را بار دگر رسوای عـالم می‌کنیم

انتـقـام کـشـتن یار امام عـصر چیست؟            شر اسرائیل را از این جهان کم می‌کنیم

یک‌صدا، شانه به شانه، پشت‌تان می‌ایستیم            جان ایران! با شما تا پای جان می‌ایستیم

اهل هرجایی از این خاکیم، رستم‌زاده‌ایم            رو به روی دیوخوهای زمان می‌ایستیم

جان بخواه از ما! سیاوش‌وار در راه وطن            در هجوم شعله‌ها، پیر و جوان می‌ایستیم

ننگـتان باد ای امـان‌نـامـه‌نـویسان جهان            مـا کـنـار سـرور آزادگــان می‌ایـسـتـیـم

تا رجزهای اباالفضلی صدای نسل ماست            سربلند و مقـتدر در این جهان می‌ایستیم

از تـبار کاوه‌ایم ای مار بر دوشان قرن            در نبرد نور و ظلمت بی‌گمان می‌ایستیم

گردی از خاک وطن را برده باشد گر نسیم            باز چون آرش در اوج داستان می‌ایستیم

یا علی گـفتیم و دوشادوش پرچـمدار او            تا ابد پـشت امـام عـصـرمـان می‌ایـستیم

به میدان آمدیم آری، که ما فرزند ایرانیم            و تا جان در بدن داریم پای عهد و پیمانیم

نکِش دیگر برای مردم ما زوزۀ مشـقی            کمی بشناس ما را ما همه از نسل شیرانیم

تو می‌خواهی دیانت را بگیری از دل مردم؟            گمان کردی که ما ایرانیان تازه‌مسلمانیم؟

تو خون‌آشام و ما خون خدا در بین رگ داریم            تو از اولاد ابـلـیـسی و ما اولاد انـسانیم

بپرس از «غالبون» و از «اَشدّاء علی الکفّار»            بدان آری که ما تفـسـیر این آیات قرآنیم

زمستان است اما اتحاد ما دمش گرم است            که ما دلگرم از الطاف خورشید خراسانیم

کفن پوشیده‌ایم، از مرگِ با عزت هراسی نیست            خیابان را بزن! ما بی‌هراسان در خیابانیم

امام ما کنار خانواده غـرق در خون شد            اگر با خـانـواده زیر تـابـوت شهـیـدانـیم

اگر آغاز این جنگ از خیابان فلسطین بود            ولی پایان آن با ماست چون ما مرد می‌دانیم

به زودی تو میان گور تاریک خودت حبسی            و ما پشت سر رهبر نماز عید می‌خوانیم

شهر آماده‌ست، هنگام نبرد خـیـبر است            پادگان ما خیابان، مسجد ما سنگر است

مرحبا بر غـیرت این مردم پا در رکاب            این حضور، این نور، برق ذوالفقار حیدر است

داغ ما در شهر گسترده‌ست با هر گام ما            داغ ما از جنس عاشوراست، داغی دیگر است

رهـبـر آزادگـان فـرمـود در راه حـسین            فکر بیعت با یزیدی‌ها خـیالی ابتر است

ای برادر از نشستن جز زیان حاصل نشد            در خیابان باش، آری، ایستادن بهتر است

انتهای این خیابان می‌رسد صبح ظهـور            در شب قدریم و خورشید آخر این معبر است

به زودی صبح محشر می‌رسد از راه! بسم‌الله            صف «زلزال» و «خیبر» می‌رسد از راه! بسم‌الله

زمین دیگر پناه لشکر شیطان نخواهد بود            «شهاب» و «رعد» ما سر می‌رسد از راه! بسم‌الله

اگر این سرزمین رستم است و کاوه و آرش            خروشی حیرت آور می‌رسد از راه! بسم‌الله

مباش ای ابرهه بر قدرت پوشالی‌ات دلخوش            که نیرویی فراتر می‌رسد از راه! بسم‌الله

اگر پنهان شوی پشت هزاران قلعه چون خیبر            یلی با عشق حیدر می‌رسد از راه! بسم‌الله

به دوش خانهٔ ما پرچمی از «یا لثارات» است            شب «الله اکبر» می‌رسد از راه! بسم‌الله

قسم بر «فتح»! فردا را نخواهد دید اسرائیل            که دارد جنگ آخر می‌رسد از راه! بسم‌الله

گرد و خاکی کردی و بنشین که طوفان را ‌ببینی            وقت آن شد قدرت خون شهیدان را ببینی

می‌رود تابوت روی دست مردم، چشم وا ‌کن            تا که با چشم خودت فرش سلیمان را ‌ببینی

پاشو از پای قمارت! روی دور باخت هستی            پاشو! باید آخـرین اخبار تهران را ببینی

گوش کن! این بار حرف از مرگ شیطان ‌بزرگ است            رو به خود آئینه‌ای بگذار شیطان را ببینی

خواب را دیگر حرام خود کن از امشب که ‌باید            باز هم کابوس موشک‌های ایران را ببینی

رازها در ذکر بسم الله الرحمن الرحیم است            وعده‌ها داده خدا، باید که قرآن را ببینی

قول دادیم انتقامی سخت می‌گیریم، ‌بنشین            تا که فرق قول کافر با مسلمان را ببینی

این مکتب و این مسلک و این راه زنده‌ست            این راهِ تا مقـصد بسی کـوتاه زنده‌ست

از پشت ابر، این روزها خورشید پیداست            در لابـه‌لای شب شـکـوه مـاه زنده‌ست

روی زمین هرگز نخواهـد ماند خونی            تا کشتگان عشق را خون‌خواه زنده‌ست

تا جان ظـالـم را بـسـوزانـد به وقـتـش            در سیـنه‌هـامان شـعـله‌های آه زنده‌ست

می‌جوشد از گـودال، خون تازه هر دم            بی‌سر شهـیدی بین قـربانگـاه زنده‌ست

از بین ما با این‌که نـصـرالله رفـته‌ست            در جان ما همواره نـصـرالله زنده‌ست

ای نـابـرادرهـا بـمــیـریـد از حـسـادت            یوسف به رغم گرگ‌ها در چاه زنده‌ست

در جـنگـلی از سـروهای سـبز ایـمـان            شیطان زمین‌گیر است و حزب‌الله زنده‌ست